Meer-Online

Zo, zo...

Je wilt ergens parkeren en moet dan betalen bij een parkeerautomaat. D'r zijn van die automaten die zo gebruiksonvriendelijk zijn dat je na verschillende pogingen eigenlijk meteen weer wilt vertrekken. Of je geeft het op, laat de automaat voor wat hij is. Je ziet wel wat er van komt.

Regelmatig zie je ze staan bij een parkeerautomaat. Mensen met een hopeloze blik in de ogen. Als ze met meerdere mensen zijn dan is het leed nog te delen en probeer je er met z'n allen uit te komen. Ben je alleen dat is het echt een ramp. Wat moet je met zo'n ding? Begrijp me goed, het lijkt heel eenvoudig. Maar de praktijk is anders.

Vandaag gebeurde het weer eens. Een dame alleen staat met een hulpeloze blik in haar ogen bij zo'n betaalpaal. Zelf heb ik nog nooit gebruik gemaakt van zo'n ding. Elders vind je ze zelden. De hulpeloze blik gaat in mijn richting. Wil ik helpen het leed te verzachten? Ben ik dan een instructeur of een welzijnswerken? En dan de scheekbede: 'Meneer, wilt u alsublieft helpen?'

Je hebt veel gehoord over het leed bij de automaat. Stoer reageer je op de smekende vraag van de dame om even te helpen. Diep ademhalen en dan er op af. Gelukkig hoorde ik laatst over en knop die je moet draaien om een kenteken in te voeren. 'En vergeet niet op de knop te drukken!'  Gelukkig, je kunt bij dit type automaat betalen met een pasje en met contact geld. Maar een pasje heeft de dame niet niet. Contant geld dus.

De dame komt op haar kleinkind passen en heeft een dagkaart nodig. Het spel begint. 'Wilt u het voor me doen?', vraagt ze met een klein stemmetje. 'Ik sta hier al even en ik begrijp er niets van.' Het is wel even wennen. Al draaiend een kenteken invullen. Maar halfverwege twijfeld de dame aan het juiste kentekenummer. Ze spoed zich naar de auto, maar als ze terukomt staat het beeldschermpje weer op de beginstand. Opnieuw dus. Met enige triomf stellen we vast dat het nummer correct is 'ingedraaid'. Klaar en dan kijken wat het kost. De automaat springt opnieuw op de beginstand. We hebben niet nog eens aan de knop gedraaid om het nummer te bevestigen.

Voor de zoveelste keer de knop heen en weer draaien. En weer staat het nummer correct op het schermpje. Vervolgens nu wel naar bevestigen en het het bedrag verschijnt. 'Dat klopt niet, een dagkaart is wat goedkoper', stelt de dame vast. Op het schermpje staat dan ook 'dagkaart inclusief avond'. Weer opnieuw en de juiste dagkaart ingesteld. Prima, nu betalen. Voor € 18 zijn heel wat muntjes nodig. De dame kijkt in haar portemonnee of ze voldoende euro's bij zich heeft. Maar dat duurt de autoimaat te lang en springt weer op de startstand. 

De portemonne blikjkt voldoende muntjes te bevatten. Dus weer opnieuw het ritueel herhalen. De dame probeert het nu zelf. Alles gaat zoals het hoort en de muntjes verdwijen één voor één in de gleuf. Nu nog een euro toevoegen. In de portemonnee van de dame bevindt zich nog een muntje, een van twee euro. 'Zou ik een euro terugkrijgen', vraagt de dame zich af. Maar het kan haar inmiddels weinig meer schelen. Het twee eurostuk verdwijnt in de gleuf. Dat is de automaat teveel en geeft ook de € 17 weer terug. Het scherm vertoont opnieuwe de startstand.

Hulpeloos was de dame toen ik haar een kwartier eerder bij de automaat aantrof. Nu is ze bovendien kwaad, echt kwaad. Het kan haar niet meer schelen. Haar kleinkind wacht op haar. Opnieuw het door wereldvreemde techneuten bedachte proces aan de door de meest klantonvriendelijke automaat voor de zoveelste keer doorlopen? Vergeet het maar. 'Ik zie wel.' 

Ik heb begrepen dat de automaten van dit type vervangen gaan worden. Maar wie heeft ze bedacht en wie heeft besloten ze op straat te plaatsen? Als je bezoekers wilt weren dan is dit een uitstekende methode.. .